• มีนาคม 2, 2022

ปูติน

ปูติน

“ปูติน แพ้สงครามนี้ไปแล้ว” สรุปข้อเขียน Yuval Noah Harari ว่าด้วยสงครามรัสเซีย-ยูเครน
.
“รัสเซียอาจยึดครองยูเครนได้ แต่ชาวยูเครนได้แสดงให้เห็นแล้วในช่วงวันที่ผ่านมา ว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยให้รัสเซียครอบครองได้อีกต่อไป”
.
ยูวัล โนอาห์ แฮรารี (Yuval Noah Harari) นักประวัติศาสตร์ชื่อดัง
เกริ่นไว้ในบทความทื่ชื่อ “Why-Vladimir-Putin-Has-Already-Lost-This-War”
(“ทำไมวลาดิเมียร์ ปูตินจึงแพ้สงครามนี้ไปแล้ว”) ซึ่งเผยแพร่บนเว็บไซต์
The Guardian เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา (28 ก.พ. 2565)
.
ก่อนหน้านี้ มีนักคิดนักเขียนจากทั่วโลกออกมาแสดงจุดยืนสนับสนุนยูเครนกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง
ไม่ว่า จะเป็น Orhan Pamuk, Ahmed Rushdie หรือ Margaret Atwood และอีกเยอะแยะ มากมาย
.
แต่ที่น่าสนใจคือข้อคิดของแฮรารี ทำไมปูตินจึงแพ้? crispladewsecurity จะมาสรุปข้อเขียนนี้ให้อ่านกัน
.
1.) ข้อเท็จจริงที่ปูตินไม่เข้าใจ
.
ตั้งแต่ขึ้นต้นบทความ แฮรารีก็พุ่งเป้าไปที่ปูติน “เขาอาจจะชนะทุกการสู้รบ แต่ยังแพ้สงครามอยู่ดี”
สาเหตุก็คือ แม้ปูตินจะคิดคำนวณบนฐานของข้อเท็จจริงหลายๆ ข้อ
ไม่ว่าจะเป็น – กองทัพรัสเซียสามารถบดขยี้ยูเครนได้ง่ายๆ, NATO จะไม่ยอมส่งกองกำลังเข้ามาในยูเครน,
หรือการที่ยุโรปต้องพึ่งพาน้ำมันและก๊าซธรรมชาติจากรัสเซีย ทำให้ชาติยุโรปอย่างเยอรมนี ลังเลที่จะออกมาตรการคว่ำบาตรมากกว่าปกติ
.
แต่ข้อเท็จจริงที่ปูตินไม่เข้าใจ สำหรับแฮรารีก็คือ “มันง่ายที่จะยึดครองประเทศใดประเทศหนึ่ง
มากกว่าจะครอบครองมัน” ช่วงวันที่ผ่านมา เราเห็นแล้วว่า ชาวยูเครนต่อสู้สุดหัวใจ ซึ่งนอกจากจะ
“ชนะใจคนทั้งโลกแล้ว ยังชนะสงครามได้” หากปูตินจะครอบครองยูเครนได้ หนทางเดียวก็คือโน้มน้าวใจชาวยูเครน ซึ่งปูตินไม่มีวันทำได้
.
2.) ความเกลียดชังคือขุมทรัพย์
.
“รถถังรัสเซียแต่ละคันที่ถูกทำลายไป และทหารรัสเซียแต่ละคนที่ถูกสังหาร ต่างก็ชุบชูความกล้าหาญให้ชาวยูเครนลุกขึ้นมาต่อต้าน และยิ่งชาวยูเครนถูกสังหารมากเท่าไร ความเกลียดชังผู้บุกรุกของชาวยูเครนก็จะฝังรากลึกมากเท่านั้น” แฮรารีเขียน
.
สำหรับแฮรารี ความเกลียดชังแม้จะเป็น “อารมณ์ที่น่ารังเกียจที่สุด”
แต่ก็เป็นขุมทรัพย์สำหรับชนชาติที่ถูกกดขี่ ซึ่งหากฝังรากลึกแล้ว การต่อสู้อาจได้รับการหล่อเลี้ยงหลายชั่วอายุคน ฉะนั้น ยิ่งปูตินทำให้ชาวยูเครนเสียเลือดเสียเนื้อมากเท่าไร ก็ล้มเลิกความฝันไปได้เลย
.
แฮรารีเขียนไว้อย่างน่าสนใจว่า “ไม่ใช่ชื่อของมิคาอิล กอร์บาชอฟ
[ประธานาธิบดีคนสุดท้ายของสหภาพโซเวียต] ที่จะถูกจารึกไว้ในมรณกรรมของจักรวรรดิรัสเซีย แต่จะเป็นชื่อของปูติน” แทนที่จะสานสัมพันธ์ของสองชาติแบบกอร์บาชอฟ ปูติน กลับจับพวกเขามารบราฆ่าฟันกัน ซึ่งแน่นอนว่าจะไม่ทำให้ชาวยูเครนยอมแพ้ง่ายๆ
.
3.) เรื่องราวสร้างชาติ
.
แฮรารีบอกอีกว่า ชนชาติทั้งหลายมีพื้นฐานมาจากเรื่องราวต่างๆ และสำหรับชาวยูเครน ยิ่งนานวัน
เราก็ได้เห็นเรื่องราวที่จะสร้างความฮึกเหิมให้กับชาติยูเครนเพิ่มมากขึ้น
เราได้เห็นเรื่องราวของประธานาธิบดี โวโลดิเมียร์ เซเลนสกี ที่ยืนหยัดไม่ยอมลี้ภัยออกนอกประเทศ
เรื่องราวของทหารหาญบนเกาะงู ที่บอกเรือรบรัสเซีย “ไปตายซะ” เรื่องราวของพลเรือนที่พยายามหยุดรถถังรัสเซีย
.
“ในระยะยาว เรื่องราวเหล่านี้สำคัญยิ่งกว่ารถถัง” เขาว่า
.
4.) ส่งต่อความกล้าหาญ
.
เรื่องราวเหล่านี้ ยังเป็นสิ่งที่ช่วยส่งต่อความกล้าหาญให้กับทั่วทั้งโลก
“ถ้าชาวยูเครนกล้าหยุดรถถังด้วยมือเปล่า รัฐบาลเยอรมันก็ต้องกล้าส่งจรวดยิงรถถัง รัฐบาลสหรัฐฯ ก็ต้องกล้าตัดรัสเซียออกจาก SWIFT และประชาชนรัสเซียก็ต้องกล้าออกมาต่อต้านสงครามอันโง่เขลาครั้งนี้”
.
ในบทความนี้ แฮรารีจึงเสนอว่า เมื่อมองดูยูเครนแล้ว เราก็ควรจะต้องกล้าออกมาทำอะไรสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นออกเงินบริจาคหรือรับผู้ลี้ภัย เพื่อหยุดยั้งสงครามที่จะส่งผลกระทบสะเทือนไปทั่วโลก
.
เขาทิ้งท้ายว่า สงครามครั้งนี้อาจกินระยะเวลายาวนาน แต่เพียงไม่กี่วันก็แสดงให้เห็นแล้วว่า
ชาวยูเครนมีตัวตน มีที่ยืน และเป็นชนชาติที่มีอยู่จริงๆ ไม่ใช่ส่วนหนึ่งส่วนใดของชาติอื่น คำถามที่แฮรารีทิ้งไว้คือ อีกนานแค่ไหนกว่าปูตินจะเข้าใจข้อเท็จจริงข้อนี้?

สำหรับใครที่ไม่อยากพลาด ข่าวปูติน น่าอ่านแบบนี้ สามารถติดตามได้ที่ >> thinksmile ขอบคุณที่รับชม .

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *